Corona SHEROES

Dagelijks lezen, zien en horen we de verhalen van hulpverleners in de frontlinie. Ze geven het beste van zichzelf om ons en onze gezondheidszorg overeind te houden. Zij zijn Onze Corona Heroes.

Lieve mensen,

Toen de crisis uitbarstte en onze praktijk werd gesloten, heb ik me aangeboden om samen met hen op de eerste linie te staan. Al snel kreeg ik het verwachte telefoontje van dokter Leto, medische diensthoofd Spoedgevallen in Pelt, of ik me klaar kon maken om die middag naar Pelt te komen. Niet onmiddellijk in de wagen springen, maar ook niet langer meer wachten. Het was tijd. De Corona tent opgezet, huisartsen en spoedpersoneel stand-by. De eerste aanmeldingen kwamen binnen. Ervaren hulp was meer dan welkom, zei hij.

Ik herinner me nog goed het dubbele gevoel dat heerste bij mijn gezin. “Moet je gaan papa?”, vroegen onze kids. Marijke wist dat ik de roep niet kon weerstaan. Ik moest gaan helpen. Ondanks de ongerustheid die me koude rillingen gaf. Wat moest ik verwachten? Hoe erg zou het worden? Hoe veilig konden we werken? Was er een reëel gevaar voor mij en dus ook voor mijn gezin?

De Corona tent bleek een megagrote hulppost. Ze was leeg. Toen nog wel. Ik begroette iedereen, onherkenbaar in tyvek pakken, maskers en helmen. Enkel de ogen kwamen me bekend voor. Nooit zoveel onzekerheid gelezen in die ogen, en zij in de mijne. Ondanks onze ervaring. Niemand wist wat er zou komen. Niemand had dit eerder meegemaakt. Geen ervaringsdeskundigen hier. De patiënten lieten niet lang op zich wachten. We hadden ons werk. Nooit eerder zoveel ernstig zieke patiënten gezien als die dag -en ik heb al het één en ander gezien en meegemaakt in 20 jaar Spoed. Twee van de drie patiënten opgenomen op Intensieve Zorgen. Ongerustheid voor wat komen zou. Het eerste overlijden binnen de 24 uur. Nog ongeruster. En dat was slechts het begin van de storm die weken zou duren.

Toen ik naar huis reed, op weg naar de veiligheid van mijn gezin en weg van ziekte en angst kon ik enkel maar denken aan hen die – zoals ik vroeger- dagelijks in de vuurlinie zouden staan. Ik ken ze goed in Pelt, stuk voor stuk, het zijn mensen zoals jij en ik. Geen onkwetsbare superheroes . Toen ik vertrok in Pelt waren zij nog aan het werk. Niet wetend hoelang ze het moeten volhouden. Onzekerheid. Ze zouden huilen, vloeken, zweten. Het ergste moest nog komen.

Dit is een eerbetoon aan hen die dag in dag uit in het heetst van de strijd koelbloedig blijven, hun job doen met gevaar voor eigen leven en het welzijn van hun geliefden. Vloeken en huilen. Laat hun werk en opoffering niet voor niets zijn. Het is nog niet voorbij. COVID-19 is een onbekend beestje. De giftige staart hebben we nog niet gezien. Wees dus voorzichtig.

Dit is voor hen, onze Corona SHEROES.